Hreyfing getur veriš margvķsleg. Viš getum fariš ķ ręktina og lyft lóšum, eša hlaupiš į bretti og hjólaš į žrekhjóli. Viš getum notaš rimlana til aš teygja lķkamann eša lagst į dżnu og gert magaęfingar. Žaš er lķka hęgt aš fara ķ tķma ķ žolfimi, jóga, krossfit eša öšru slķku. Sumir fara į dansnįmskeiš eša stunda fjallgöngur, skokka śti eša hjóla ķ vinnuna. Ašrir fara gangandi śt ķ bśš og taka stigann ķ stašinn fyrir lyftuna. Margir stunda einhverja blöndu af žessu eša taka tķmabil, lyfta į veturna en fara ķ fjallgöngur į sumrin. Svo eru žeir sem prófa nżja tegund hreyfingar į hverju įri, til aš fį tilbreytinguna.

Til eru žrjįr megingeršir hreyfingar, sem hver hefur sķna kosti fyrir heilsuna. Žolžjįlfun er öll žjįlfun sem gerir okkur móš, t.d. aš hlaupa, hjóla, skokka, ganga rösklega, synda eša stunda žolfimi. Žolžjįlfun er góš fyrir hjartaš og ęšakerfiš og minnkar žannig hęttu į hjarta- og ęšasjśkdómum. Hśn er lķka góš fyrir lungu og berkjur og getur hindraš žróun lungnasjśkdóma. Svo bętir hśn skap og andlega lķšan og getur žannig hjįlpaš žeim sem eiga viš kvķša eša žunglyndi aš strķša. Hśn styrkir beinin og vöšvana sem viš notum viš ęfinguna, sem minnkar lķkur į beinžynningu. Sömuleišis bętir hśn insślķnnęmiš og minnkar žannig hęttu į fulloršinssykursżki (sykursżki II).

Styrktaržjįlfun byggir į žvķ aš lyfta lóšum eša aš lyfta sķnum eigin lķkama, t.d. meš armbeygjum eša klassķskum maga- og bakęfingum. Styrktaržjįlfun byggir upp vöšvana og beinin, svo viš žolum betur lķkamlegt įlag ķ vinnu og frķstundum. Aš sitja viš tölvu alla daga er ótrślega mikiš įlag fyrir axlir, olnboga og ślnliši. Styrktaržjįlfun getur hindraš vöšvabólgu og bólgur ķ sinafestum. Eins veršum viš betur undir žaš bśin aš męta įlagi ķ frķstundum eins og aš bera hśsgögn eša mįla vegg, ef vöšvar og bein eru sterk. Styrktaržjįlfun er eitt žaš mikilvęgasta sem viš getum gert til aš hindra beinžynningu.

Jafnvęgisžjįlfun og teygjur fįum viš ķ jóga, fimleikum, listdansi og žegar viš ęfum okkur aš standa į einum fęti eša į tįm. Oft eru ķ lķkamsręktarsölum boltar og skķfulaga bretti meš hįlfkślu undir, sem eru notuš til aš žjįlfa jafnvęgiš. Teygjur eru oft stundašar ķ kjölfar styrktaręfinga og žolžjįlfunar til aš teygja į vöšvum sem hafa veriš undir miklu įlagi į ęfingunni. Jafnvęgisžjįlfun og teygjur eru góšar fyrir lišamótin. Žaš er mikilvęgt aš žjįlfa jafnvęgiš svo viš tżnum žvķ ekki nišur meš aldrinum og veršum dettin. Teygjur višhalda hreyfigetunni og auka lišleika, svo aušveldara veršur aš teygja sig og beygja į alla kanta. Ennfremur hindra žęr aš vöšvarnir styttist meš tķmanum, sem getur gerst eftir langar setur viš tölvu eša yfir bókum. Teygjur lina bólgur ķ vöšvum og sinafestum, og eru žannig mikilvęgur hluti af verkjamešferš.

Hreyfing er eitt žaš helsta sem viš getum gert til aš bęta lķfsgęši okkar. Best er aš stunda fjölbreytta hreyfingu sem innifelur allt žrennt, žolžjįlfun, styrktaržjįlfun og jafnvęgisžjįlfun/teygjur. Mikilvęgast er samt aš hver og einn finni žį hreyfingu sem honum/henni finnst skemmtileg og gefandi.

Heimild: McArdle, Katch and Katch. Exercise Physiology. Energy, nutrition and human performance. Williams and Wilkins, 1996.